Lian
4 mei 2010 21:21:08
Ze stond bovenop een duin en liet de omgeving op zich in werken. In de verte hoorde ze het lawaai van de bulderende zee. Daar zou ze morgen naartoe gaan. Nergens waren andere mensen te bekennen. Ze voelde zich heerlijk. De rust, daar had ze zo naar verlangd. Eindelijk voelde het weer een beetje als de oude vertrouwde Lian. De vrijheid die ze vroeger had, miste ze verschrikkelijk. En hier op het eiland kreeg ze het weer een beetje terug.
Het begon gisteravond al met het inpakken van haar rugzak. In eerste instantie vond ze het een beetje onzin. Die grote rugzak voor het weekendje dat ze weg zou gaan? Maar ach, waarom ook niet. Het was ook wel handig. Ze kon alles meenemen wat ze in gedachten had en daarnaast voelde het ook wel spannend. Net alsof ze weer een echte backpackvakantie zou houden. En als ze terugkeek op vandaag, leek het er ook echt op. Het gepuzzel met de vertrektijden van de treinen om op tijd in Harlingen te komen. Daarna op de boot, wat sneller ging dan ze had verwacht. De hele reis ging trouwens snel, terwijl ze vandaag toch zeker 6 uur onderweg was om op de plaats van bestemming te komen.
Eenmaal op Terschelling aangekomen, moest ze op zoek naar een bus die haar naar Oosterend zou brengen. Gelukkig was dit niet zo moeilijk. Aan de chauffeur vroeg ze of hij haar wilde waarschuwen als ze eruit moest. De bus zat helemaal vol met mensen die nog een weekend of langer van hun vakantie wilden genieten.
Terwijl ze naar het geroezemoes zat te luisteren, zag ze de omgeving aan haar voorbij glijden. Hier zou ze zich wel kunnen vermaken. De chauffeur gaf het seintje dat ze eruit moest, dus pakte ze haar rugzak weer op en stapte ze uit. De bus reed gelijk weg en voor ze in de gaten had, waar ze was, kreeg ze al het gevoel dat het niet goed was. Ze realiseerde zich te laat dat de bus-chauffeur haar op de verkeerde plaats eruit had gezet.
Aan de overkant van de straat liep een vrouw en ze besloot voor de zekerheid te vragen of ze hier wel goed zat. De vrouw keek haar aan en zei dat ze nog zeker 6 kilometer verder moest. Lian zuchtte en dacht eraan dat ze dan nog een uur op de volgende bus moest wachten.
“ Waarom ga je niet liften? Hier op het eiland kun je dat rustig doen. Ze zijn het gewend.” Stelde de vrouw voor. En ja, waarom ook niet? Het was een tijd geleden dat ze had gelift. Maar ze wilde haar gevoel voor vrijheid terug en dit was de uitgelezen kans. Dus, rugzak op en lopen maar. Heerlijk! De zon scheen en eigenlijk was het ook niet erg om te lopen. Af en toe kwam er een auto voorbij en stak ze de duim omhoog. De meeste auto’s reden door, maar ze vond het niet erg. Op deze manier kon ze haar gedachten ook lekker laten gaan.
Ze dacht terug aan de periode dat Mike besloot bij haar weg te gaan. Haar hele wereld stortte in. In februari was dat alweer vier jaar geleden. Wat was er eigenlijk veel gebeurd. Hij had haar niet netjes behandeld en gewoon aan haar lot overgelaten. Wat had ze hem daarom gehaat. Gelukkig was ze er sterker dan ooit uitgekomen. Ze had het toch maar mooi voor elkaar gekregen dat ze een gewoon huisje kreeg in plaats van zo’n flat waar ze al die alleenstaande vrouwen in stopten. Voor Pien, haar dochter, wilde ze persé een huisje met een tuin. Wat was ze blij toen ze hoorde dat ze er voor in aanmerking kwam. Met behulp van haar vrienden, familie en klanten had ze het huisje zo in kunnen richten dat het haar thuis werd. Er moest nog veel aan gebeuren, maar dat kwam wel.
Er kwam weer een auto aan. Lian draaide zich om en stak haar duim op. De auto remde af en stopte een paar meter verderop.
