OAblogs, de blogs van OuderAlleen

Ik ben Lieve en sinds juli 2007 weduwe. Dat vind ik overigens een naar woord, maar kan geen ander woord bedenken. Mijn man is een jaar ziek geweest . Hij had een ongeneeslijke hersentumor. Over deze tijd heb ik een boek geschreven; dorre bloemen en piranha's.

Er volgde een moeizame periode met veel ups and downs. Er waren dagen dat ik me het liefst op wilde sluiten of in bed wilde blijven liggen. Toch krabbelde ik steeds weer overeind en de zorg voor de kleinkinderen hebben me er doorheen gesleept. Want nadat ik mijn man een jaar lang verzorgd had viel ik na zijn overlijden in een enorm gat. Wie was ik eigenlijk. Ik had me het hele jaar weggecijferd. Het heeft lang geduurd voor ik mezelf weer vond. Het is nu vier jaar geleden, maar het blijft moeilijk zonder mijn maatje. Ik had graag oud met hem willen worden. We hadden nog veel plannen. We hadden al veel verre reizen gemaakt en we waren nog lang niet uitgekeken op de wereld. Nu hij er niet meer is, is voor mij de behoefte om verre reizen te maken verdwenen.

Ik ben quilts gaan maken, mooi werk met kleurige lapjes stof. Ik ben een schrijfcirkel gestart. Mensen komen bij elkaar om te schrijven met behulp van schrijfopdrachten. www.schrijfcirkel.nl Ik volg allerlei workshops en ga een paar keer per jaar op vakantie waaraan altijd een thema verbonden zit bijv. schrijven of schilderen. Ik teken graag en schrijven is mijn passie. Ik ben druk om maar vooral bezig te zijn en afgeleid te worden van de emoties die er nog altijd zijn en die op de gekste momenten de kop op kunnen steken.

Ik heb 2 volwassen kinderen die allebei een gezin hebben. Drie kleinkinderen waarvan de jongste Downsyndroom heeft.