|
Scheiding, kinderen…
|
|
Titel:
|
Scheiding, kinderen…
|
|
Bron:
|
Friesch Dagblad
|
|
Scheiding, kinderen…
Kinderen van gescheiden ouders hebben het moeilijk, zo is afgelopen week weer eens gebleken. In een artikel in dagblad Trouw vroegen hulpverleners aandacht voor het lot van kinderen bij een scheiding. Het aantal echtscheidingen neemt de afgelopen jaren snel toe. En als vader en moeder besluiten uit elkaar te gaan, dan voelen veel kinderen zich afgedankt. Dit gevoel levert ernstige emotionele schade op die kinderen de rest van het leven achtervolgt. Zo stellen ze vaak lang de beslissing uit om zelf een serieuze, duurzame liefdesrelatie aan te gaan. Ook wachten ze lang met het krijgen van kinderen. Het vormen van een gezin wordt voor hen een ‘angstig avontuur’, omdat ze absoluut willen voorkomen dat ze zelf ook in een scheiding terecht zullen komen. Dat voornemen komt overigens vaak niet uit: kinderen van gescheiden ouders scheiden zelf vaker dan kinderen van ouders die bij elkaar blijven, zo bleek vorige week uit een ander onderzoek.
Ook op de korte termijn zijn de maatschappelijke gevolgen van echtscheidingen groot. De schoolprestaties van kinderen gaan achteruit. Jongens geven zich over aan vandalisme, meisjes worden depressief of hebben last van faalangst. Kinderen van gescheiden ouders drinken vaker en meer alcohol, roken en blowen vaker, zo is vast komen te staan.
Er is al eerder gewaarschuwd voor de gevolgen van echtscheidingen voor kinderen. Wat nu echter schril aan het licht komt, is dat het aantal kinderen met problemen snel toeneemt. Dat heeft alles te maken met het toegenomen aantal echtscheidingen waarbij kinderen zijn betrokken. Tot zes jaar geleden gingen vooral mensen zonder kinderen uit elkaar. Ouders met een slecht huwelijk bleven toch maar bij elkaar, vanwege de kinderen. In 1999 overtrof voor het eerst het aantal scheidingen waarbij kinderen waren betrokken het aantal huwelijksontbindingen van mensen zonder kinderen. Dat is zo gebleven, ook na de komst van de ‘flitsscheiding’, waarbij jaarlijks zo’n 5000 kinderen zijn betrokken. In 1996 waren er bij scheidingen goed 29.000 kinderen betrokken, in 2004 waren dat er zo’n 38.000.
Libertijns denkend Nederland heeft echtscheiding vaak benoemd als een van de wijzen waarop mensen hun zelfontplooiing ter hand kunnen nemen. Steeds meer hulpverleners beginnen nu te waarschuwen voor de houding van ‘eigen geluk eerst’. Gezien de forse jaarlijkse toenames van het aantal echtscheidingen hebben de deskundigen nog een flinke taak om gehuwden ervan te overtuigen dat het zonder scrupules streven naar zelfontplooiing en persoonlijke geluk funest kan uitpakken voor hun eigen ‘afgedankte’ kroost.
…en de verdwenen vader
Een van de achtergronden van de toename van het aantal echtscheidingen is dat de afgelopen jaren steeds meer moeders zijn gaan werken. Bovendien hebben zij dikwijls een beter betaalde baan dan een aantal jaren geleden. Vrouwen met een hogere opleiding zijn niet afhankelijk van hun echtgenoot als kostwinner. Waar ze vroeger vaak in de bijstand belandden, verdienen ze nu genoeg om na de scheiding financieel op eigen benen te kunnen staan.
In vier van de vijf gevallen blijven de kinderen bij hun moeder wonen. En dit leidt dan vaak weer tot een ander probleem waarmee met name jongens in Nederland steeds meer worstelen: de afwezigheid van de vaderfiguur. Dit probleem wordt nog versterkt doordat kinderen op school en bij de kinderopvang ook voornamelijk met vrouwen te maken krijgen. Ze krijgen te weinig nabij contact met mannen. In gevallen waarin vrouwen ook nog eens een negatieve kijk hebben op mannen, kan dit bij jongens leiden tot verlegenheid en verwarring of tot wrok en heftige reacties.
Jongens zonder man in hun nabije omgeving zijn vaak aangewezen op de karikaturen van mannelijkheid in media en reclame. Ze gaan deze mannen naspelen zonder dat ze beschikken over reële informatie. Ook dit leidt tot bluf, stoer gedrag en andere uitwassen. Uit onderzoek naar groepsverkrachtingen in de Randstad is komen vast te staan, dat jongens die zich aan deze misdaad bezondigen vaak uit gebroken gezinnen komen zonder vaderfiguur.
Het is waar dat een huwelijk voor mensen een gevangenis kan zijn, en het is onwijs van mensen te verlangen bij elkaar te blijven als de relatie onherstelbaar kapot is. Het is aan de andere kant een goede zaak dat minister Donner met nieuwe wetgeving probeert overhaaste scheidingen terug te dringen, en de positie van kinderen te verbeteren door een verplicht ouderschapsplan. Nog beter is het als ouders zich bewust worden van het lot van hun kinderen als ze onbezonnen hun eigen geluk willen gaan najagen buiten het huwelijk.
|
Toegevoegd op 6 februari 2006
|
3 Reacties
|
|
Reactie van maura. Geplaatst: 15-10-2006
|
er is bij dit artikel natuurlijk ook weer een andere kant van het verhaal!
Zeker, kinderen van gescheiden ouders krijgen het een tijd lang moeilijk!
Maar hoe moeilijk en schadelijk is het voor kinderen wanneer je omwille van hen bijelkaar blijft! Wat voor een voorbeeld geef je ze dan?! Hoe is het mogelijk om je als kind 'veilig' en gelukkig te voelen wanneer je dagelijks geconfronteerd wordt met het ongelukkig en gespannen voelen van 1 of van de of beide ouders! Ik ben er van overtuigd dat een kind uiteindelijk beter af is met gescheiden ouders die gelukkig zijn, dan met ouders die omwille van hen bijelkaar blijven, maar gewoon niet echt gelukkig zijn! Natuurlijk moet je als ouders zijnde er eerst wel alles aan doen om de relatie te herstellen, maar wanneer dit niet meer lukt, dan denk ik dat je wel voor je eigen geluk moet kiezen, omdat je dit geluk uiteindelijk weer overbrengt op je kinderen!
|
|
Reactie van daniquek. Geplaatst: 06-12-2007
|
ik ken een hele andere versie die ik dagelijks meemaak met mijn ex man en 2 kinderen.
Het is inderdaad erg moeilijk voor mijn kinderen.
Ik en mijn exman lagen elke dag in de klins met elkaar en de spanningen waren duidelijk voelbaar voor ze en dat is niet goed voor ze.
Je merkt duidelijk aan hun gedrag dat ze het weten en daarom ben ik ook weggegaan bij mijn ex.
Ze zijn er te jong voor en bijelkaar blijven voor de kinderen is zeker geen optie want het werkt alleen maar meer spanningen bij ze op.
Dus wat is tegenwoordig nog wel goed voor kinderen???
Ik weet het niet meer.
|
|
Reactie van AafkeCampert. Geplaatst: 26-12-2007
|
Wat superfijn om te zien van vrouwen, dat vrouwen kiezen om zelfstandig verder te gaan. (Even reagerend op de twee reactie hierboven.)
Volgens mij zijn vaak de mannen die wel willen blijven hangen in een huwelijk hoe slecht die ook is. Zij genieten wel van hun avontuurtjes ernaast en laten hun vrouw hun veilige thuisbasis wel verzorgen. En als ze even geen zin hebben in voor hen het dagelijkse gezeur, dat er iets niet klopt. (Vrouwen voelen dat vijlloos aan). Blijven ze gewoon langer op hun werk of vertrekken een avondje naar hun minnares om zichzelf weer op te peppen.
Kinderen hebben is een hele verantwoordelijkheid en je wilt het beste voor hen.
Maar het beste is niet voor hen om in een gezin te zitten waar moeders uiterst verdrietig zijn en zich totaal eenzaam en onbegrepen voelen en daarbij waarschijnlijk de kinderen vaak de ruzies mee moeten maken van Pa en Ma.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik verbaast was over de ouderwetse instelling van dit artikel.
Je eigen geluk naar streven. Bij die zin gingen mijn de nekharen omhoog.
Of de vrouw bewust kiest voor een echtscheiding boven haar kinderen, ik zou denken het is eerder een keuze tussen twee kwade. Ten minste ik ga ervan uit dat mensen kiezen om kinderen te krijgen met elkaar, met het idee dat ze bij elkaar blijven.
Dus uit elkaar gaan als je kinderen hebt, is al moeilijk genoeg lijkt mij.
Ik vind het juist knap van vrouwen, die de weg kiezen om te gaan scheiden als het huwelijk een gebed zonder einde blijkt te zijn.
Natuurlijk vind ik het wel goed, dat er een verplicht ouderschapsplan ingesteld wordt.
Want het gebeurd helaas te vaak, dat na de scheiding de kinderen worden in gezet voor de strijd die de ouders nog hebben met elkaar en ouderschapsplan kan helpen omdat te voorkomen. Moest dit even kwijt uit mijn principes wat betreft emancipatie.
Dit artikel gaf mij echt het gevoel of wij eeuwen terug gegooid werden als vrouw.
Zelf heb ik gezien en ervaren dat het super kan gaan tussen exen en de nieuwe situatie, met nieuwe partners, gezamenlijk met de kinderen. Maar ook hier weer is het dankzij de vrouw dat het allemaal zo super verliep.
Ben ook dankbaar dat ik een glim van hun leven heb mee mogen maken, ook al mis ik af en toe hun kinderen wel.
Nu zit ik helaas in een situatie, dat de ex het kind inzet. En ik hopeloos toe moet kijken wat het met mijn vriend en zijn zoon doet. Een mooie zin is:
Het vermogen om zichzelf niet op de eerste plaats te zetten zonder daarbij zichzelf weg te cijferen. Maar het doet mij wel pijn om het te zien en te voelen.
Echtscheidingen hoeft in mijn ogen geen drama te worden voor de kinderen. Het is hoe de ouders ermee omgaan. En ik ben de “gelukkige” die beide situatie mee heeft gemaakt. Blij omdat ik mee heb gemaakt hoe goed het kan gaan en helaas nu verdrietig omdat ik mee moet maken dat het kind wordt ingezet.
Ik hoop dat ik de wijsheid heb om hier goed mee om te gaan.
|
|
|
AlleenOver
